Regionalna sieć szerokopasmowa: realizowana ≠ lokalizowana
Wojewódzki Sąd Apelacyjny w Rzeszowie[1] odmówił
uznania prawa do nieodpłatnego zajęcia pasa drogowego na cele budowy regionalnej
sieci szerokopasmowej na podstawie art. 54 ust. 8 ustawy z dnia 7 maja
2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (dalej:
Megaustawa) w uzasadnieniu motywując to tym, że używając zwrotu „lokalizowana” lub „realizowana” ustawodawca wskazał odmienny tryb realizacji inwestycji, różnicując zatem zakres uprawnień dla
inwestycji polegającej na budowie regionalnej sieci szerokopasmowej w zależności od przyjętego trybu jej wszczęcia formalnego.
Przedmiotowy wyrok pozostaje w sprzeczności z orzecznictwem Sądów
Administracyjnych[2]
tworząc tzw. rozbieżność interpretacyjną, która pobudziła mnie do analizy
zagadnienia, które do czasu powstania tej interpretacji, nie budziło żadnych wątpliwości.
Rzecz bowiem w tym, że argumentacja przyjęta przez Sąd rodzi
wiele wątpliwości.
Przede wszystkim: ani zwrot „lokalizacja” ani zwrot „realizacja” nie został zdefiniowany oraz
nie występuje jako element żadnej z definicji określonych w Megaustawie lub
definicjach ustawy Prawo telekomunikacyjne, do których to definicji Megaustawa
też się odwołuje.
Jednocześnie zauważyć należy, że pojęcie „lokalizacja” ustawodawca zastosował nie
tylko w Rozdziale 6 Megaustawy (Szczegółowe
zasady lokalizowania sieci szerokopasmowych), lecz także w poprzedzającym
do Rozdziale 5 (Szczególne zasady
lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych).
Analiza językowa zastosowania zwrotu „lokalizacja” w obu rozdziałach nie pozostawia wątpliwości, że użyto
go w kontekście fizycznego umieszczenia inwestycji telekomunikacyjnych (także
tych nie dotyczących realizacji regionalnej sieci szerokopasmowej) w realnej
przestrzeni, wobec czego zwrot „lokalizacja” dotyczy wszelkich inwestycji
telekomunikacyjnych spełniających kryteria określone w Rozdziale 5 Megaustawy.
W przepisach rozdziału 5 (obejmującego art. 46 do 48)
określono bowiem „szczególne zasady
lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych” tj. w znaczeniu odnoszącym
się do wszelkich inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w
rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
nieruchomościami, a w rozdziale 6 (obejmującym art. 49 do 61) określono „Szczególne zasady lokalizowania regionalnych
sieci szerokopasmowych”, mające zastosowanie wyłącznie do zdefiniowanego
pojęcia „regionalnej sieci
szerokopasmowej”.
Nie ulega zatem wątpliwości, że zwrot „lokalizacja” nie odnosi się wyłącznie do regionalnych sieci
szerokopasmowych których budowa jest prowadzona w oparciu o decyzję o ustaleniu
lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej – jak wynikałoby z uzasadnienia
powołanego wyżej wyroku WSA w Rzeszowie, lecz do ogółu inwestycji
telekomunikacyjnych, bez względu na tryb formalny zastosowany dla potrzeb ich
wykonania.
Jednocześnie należy zauważyć, że ustawodawca bardzo
jednoznacznie zdefiniował, które ze szczególnych przywilejów przysługujących
każdej bez wyjątku realizacji regionalnej sieci szerokopasmowej mają
zastosowanie wyłącznie do budowy realizowanej w oparciu o „decyzję o ustaleniu lokalizacji regionalnej
sieci szerokopasmowej” za każdym razem precyzyjnie wskazując ją w pełnym
brzmieniu wprost w treści przepisu.
Zupełnie chybiony wydaje się zatem pogląd, aby zastosowanie
zwrotu „realizacja” w kontekście
sieci szerokopasmowej miało na celu rozróżnienie warunków prowadzenia
inwestycji w zakresie regionalnej sieci szerokopasmowej, skoro jedynym
przywilejem dla realizacji regionalnej sieci szerokopasmowej byłoby uprawnienie
zawarte w treści art. 55 – na marginesie rodząc wątpliwość, czy to uprawnienie
przysługuje dla sieci „lokalizowanej”?
[1]
por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 czerwca 2015 r.
(sygn. II SA/Rz 459/15)
[2]
por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 29 października 2015 r. (sygn.. akt. II SA/Ke
732/15)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz